پژوهشگاه حوزه و دانشگاه مطالعات اسلام و روانشناسی 2008-1103 11 21 2018 02 20 The Predictability of Loneliness based on the Attachment Style Concerning the Role of Relationship with God as a Mediator پیش‌بینی‌پذیری احساس تنهایی براساس سبک دلبستگی با توجه به نقش میانجی‌گری ارتباط با خدا 107 130 1426 10.30471/psy.2018.1426 FA فاطمه قابضی کارشناس ارشد روان‌شناسی دانشگاه شهید بهشتی منصوره سادات صادقی استادیار و عضو هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی لیلا مرادخانی دانشجوی کارشناسی روان‌شناسی دانشگاه شهید بهشتی ریحانه پاسبانی کارشناس ارشد روان‌شناسی تربیتی دانشگاه شهید بهشتی Journal Article 2016 06 05   <br />The present study was conducted with the aim of predicting loneliness based on the attachment style concerning the role of relationship with God as a mediator. The population was the 18-35 year old young people in the city of Tehran; thus, by visiting the public places of the city, 232 people were selected by convenience sampling. They answered the Hazan's & Shaver's AdultAttachment Questionnaire (AAQ), Iranian Loneliness Questionnaire (ILQ), and the Quality of Relationship with God (Bam Aval). The data were analyzed by the correlation analysis and multiple regression analysis. The results showed that first, the ambivalent attachment style is an important predictor variable in both the loneliness and the quality of relationship with god; second, the importance of this attachment pattern is to the extent that even a desirable and secure relationship with God (based on the hope and kindness) can also not influence its effect on the loneliness and even with a good relationship with God, the ambivalent attachment style is still a positive and important predictor for the loneliness. مطالعه حاضر با هدف پیش­بینی «احساس تنهایی» بر اساس «سبک دلبستگی»، با میانجی‌گری «نوع ارتباط با خدا» انجام شد. جامعه آماری عبارت بود از جوانان 18 تا 35 ساله شهر تهران؛ به این منظور، 232 نفر، با مراجعه به اماکن عمومی سطح شهر، (نمونه­گیری در دسترس) انتخاب شدند و به مقیاس­های «دلبستگی» هازان و شیور (AAQ)، «احساس تنهایی» ایرانی (ILQ) و «کیفیت رابطه فرد با خدا» (بام اول) پاسخ دادند. داده­ها از طریق تحلیل همبستگی و تحلیل رگرسیون چندگانه تحلیل شدند؛ نتایج نشان داد که اولاً، چه در «احساس تنهایی» و چه در «نوع رابطه با خدا»، «سبک دلبستگی اضطرابی»، یک متغیر پیش‌بین مهم است ثانیاً، اهمیت این الگوی دلبستگی تا جایی است که حتی رابطه مطلوب و ایمن با خدا (که مبتنی بر امید و محبت است)، نیز نمی­تواند اثر آن بر «احساس تنهایی» را تحت تأثیر قرار دهد و حتی با وجود رابطه مطلوب با خدا، هم­چنان دلبستگی اضطرابی، پیش­بین مثبت و مهمی برای احساس تنهایی به شمار می­رود https://islamicpsy.rihu.ac.ir/article_1426_bc55022a89520637572dfd374c9e89bf.pdf