پژوهشگاه حوزه و دانشگاه مطالعات اسلام و روانشناسی 2008-1103 13 24 2019 05 22 The Prediction of Children's Self-Esteem Based on Parents' Parenting Styles and Mothers' Religiosity پیش‌بینی «حرمت خود فرزندان» بر اساس «سبک‌های فرزند پروری والدین» و «پایبندی مذهبی مادران» 49 69 1617 10.30471/psy.2019.1617 FA زهرا کاویانی کارشناس ارشد روان‌شناسی بالینی، دانشگاه آزاد اراک مسعود جان‌بزرگی استاد گروه روان‌شناسی پژوهشگاه حوزه و دانشگاه 0000-0002-2984-3488 داود تقوایی دانشیار گروه روان‌شناسی دانشگاه آزاد اراک Journal Article 2019 11 02 <span style="font-size: 12pt; font-family: 'Times New Roman','serif'; line-height: 130%; mso-bidi-font-size: 14.0pt; mso-fareast-font-family: Lotus; mso-fareast-language: ZH-CN; mso-ansi-language: EN-US; mso-bidi-language: FA;">The aim of this study was to predict children's self-esteem based on parents' parenting styles and mothers' religiosity. 350 students were selected among fourth and fifth grade elementary school students in the city of Qom by the cluster sampling. They answered Rosenberg's (1965) self-esteem scale and their mothers responded to Janbozorgi's (2009) religiosity questionnaire and Baumrind's (1973) parenting style questionnaire. Analyzing the data by the correlation and path analysis demonstrated that authoritative parenting style increases children's self-esteem and authoritarian and permissive parenting styles have not any significant effect on children's self-esteem. Mothers' religiosity increases children's self-esteem and mothers' religious ambivalence and their irreligiosity decrease children's self-esteem. Based on the pattern of path analysis, these two variables indirectly affect parenting style and as a result influence children's self-esteem. Regarding this significant pattern, these two variables can be explained for the dependent variable at a causal level. Therefore, religiosity as a positive variable and religious ambivalence as a negative variable influence parenting style and as a result increase or decrease children's self-esteem</span> هدف پژوهش، پیش بینیِ «حرمت خود کودکان» بر اساس «فرزند پروری والدین» و «پایبندی مذهبی مادران» بود؛ از کلاس های چهارم و پنجم ابتدایی شهر قم، 350 نفر با استفاده از روش نمونه‌گیری تصادفی خوشه‌ای انتخاب شدند که به «مقیاس عزت نفس» روزنبرگ (1965) و مادرانشان، به پرسشنامه های «پایبندی مذهبی» جان‌بزرگی (1388) و «سبک فرزند پروری» بامریند (1973) پاسخ دادند. تجزیه و تحلیل داده‌ها، از طریق همبستگی و تحلیل مسیر، نشان داد که «فرزندپروری مقتدرانه»، «حرمت خود» فرزندان را افزایش داده ولی «فرزند پروری سخت‌گیرانه و سهل‌گیرانه»، اثر معنی‌داری بر «حرمت خود» فرزندان نداشته‌اند. «پایبندی مذهبی» مادران، «حرمت خود» فرزندان را افزایش و «دوسوگرایی مذهبی» و «ناپایبندی مذهبی مادران» آن‌را کاهش داده است. این دو متغیر بر اساس الگوی تحلیل مسیر به طور غیرمستقیم بر سبک فرزندپروری و از آن طریق بر حرمت خود فرزندان تأثیر دارد. با توجه به معناداری این الگو، می توان این دو متغیر را در سطح علّی برای متغیر وابسته تبیین کرد. بنابراین میزان پایبندی مذهبی به عنوان متغیر مثبت و دوسوگرایی مذهبی به عنوان متغیر منفی، سبک فرزندپروری را متأثر و بدین ترتیب حرمت خود کودکان را ارتقاء یا تقلیل می‌دهد https://islamicpsy.rihu.ac.ir/article_1617_85794134ad72c6405c253e712a7ef9cb.pdf